Onderzoeken bevestigen proteïne in T-rex beenderen

In 1997 deden we voor het eerst verslag van zacht weefsel dat gevonden was in Tyrannosaurus rex fossielen. (zie Sensationeel verslag over dinosauriërbloed en Reactie op kritiek). In 2005 verschenen er, midden in een periode waarin er veel scepsis was rondom de oorspronkelijke vondst, nieuwe beelden die duidelijk lieten zien dat het zachte weefsel vers organisch weefsel betrof (zie Nog steeds zacht en rekbaar). Ondanks dat bleven veel evolutionisten en andere aanhangers van miljoenen jaren sceptisch (zie Squirming at the Squishosaur), dit gedeeltelijk omdat creationisten aanvoerden dat het krachtig bewijsmateriaal is waaruit blijkt dat deze beenderen helemaal geen 65 miljoen jaar oud kunnen zijn, maar veel jonger. (zie ‘Schweitzer’s dangerous discovery’).

CREDIT: M. H. Schweitzer Links: De flexibele vertakte structuren in het bot van de T-rex zijn terecht geïdentificeerd als ‘bloedvaten’. Zacht weefsel zoals bloedvaten behoren daar niet aanwezig te zijn, als de beenderen daadwerkelijk 65 miljoen jaar oud zouden zijn. Rechts: Bij sommige bloedvaten was het mogelijk om deze microscopische structuren eruit te knijpen. Het is te zien dat ze ‘lijken op cellen’, zoals de onderzoekers zeiden. Dus opnieuw is er ruimte voor Dr. Schweitzer om dezelfde vraag te stellen, ‘hoe kunnen die cellen het 65 miljoen jaar uitgehouden hebben?’

Onlangs verscheen in Science een nieuw rapport van het onderzoeksteam van Mary Schweitzer (de belangrijkste wetenschapper betrokken bij de eerdere ontdekkingen), waarin ze de aanwezigheid van collageen in het T-rex been beschrijven. Collageen is een belangrijk eiwit voor het botweefsel. ^[1] In een begeleidend rapport in dezelfde uitgave ^[2], beweren de onderzoekers dat het ontleedde T-rex eiwit, laat zien dat het verwant is aan vogels. Terwijl de media-aandacht vooral uitging naar de bewering dat het ontleedde eiwit laat zien dat T-rex familie is van de kip, is het voor creationisten meest opwindende deel van de ontdekking, dat er collageen is gevonden in fossiel T-rex gebeente.

Wel of geen Proteïne?

Ondanks dat het onderzoek nogal de nadruk legt op de overdreven evolutionistische speculaties (zie onder), laten de rapporten ook goede experimentele wetenschap zien. Omdat vele evolutionisten sceptisch waren over het feit dat er organische resten waren gevonden in de fossielen van T-rex, hebben de onderzoekers veel moeite gedaan om aan te tonen dat het gevonden organische materiaal inderdaad afkomstig was van de T-rex beenderen. Ze voerden een reeks van testen uit om aan te tonen dat het gevonden proteïne, collageen afkomstig was van het beenweefsel van de T-rex. ^[1]

1. Nadat ze de mineralen hadden opgelost, zodat enkel het organische weefsel overbleef (demineraliseren), gebruikten ze verschillende microscoop technieken om de beenderen te onderzoeken. Ze ontdekten met 2 van de 3 gebruikte methodes dat het been vezels bevatte vergelijkbaar met die van modern struisvogelbeen. De test met de 3^e methode duidde erop dat het materiaal in het been nauwelijks anders was, dan dat van levend been.
2. De elasticiteit van het gedemineraliseerde T-rex been, werd vergeleken met dat van een modern gedemineraliseerd struisvogel been. Er werd aangetoond dat het T-rex been op dezelfde manier reageerde op mechanische belasting (en ontlasting) als het struisvogel been.
3. Plakjes van het T-rex been werden blootgesteld aan collageen antilichamen, om te zien of er een immuunreactie zou optreden, wat inderdaad gebeurde. Om verder aan te tonen dat de immuunreactie van de antilichamen geen fout was, werd de antilichaamtest herhaald nadat het been was behandeld met een enzym dat vooral het proteïne zou aantasten. Na deze behandeling toonde het T-rex been geen reactie op de collageen antilichamen (zoals verwacht).
4. De chemische samenstelling van het gedemineraliseerde been werd getest met een massa-spectrometer. De resultaten toonden dat de collageenvezels wel in het been voorkwamen maar dat er geen resten of aminozuren voorkwamen in het gesteente dat het fossiel had omsloten.
Er werd een proteine sequentie gemaakt van de T-rex die werd vergeleken met andere nu levende schepsels, zoals een kikker, een salamander en een kip. Het resultaat toonde een overeenkomst van 58 % met de kip en 51 % met de kikker en de salamander.

Wetenschap via AP (Bron: www.msnbc.msn.com/id/7285683/) A: De pijl wijst naar een stukje weefsel dat nog steeds elastisch is. Het vergt een zeer bijzonder groot geloof dat elastisch weefsel als dit, bewaard zou kunnen blijven gedurende 65 miljoen jaar. B: Nog een afbeelding die wijst op een ‘fris voorkomen’. Het is, net als bij A, moeilijk om in dit geval te geloven in miljoenen jaren. C: In de gedeeltes van het bot die getoond worden, is de vezelstructuur nog aanwezig. Dit in tegenstelling tot de meeste fossiele botten waar deze structuur ontbreekt. Maar van deze botten wordt beweerd dat ze 65 miljoen jaar oud zijn en desalniettemin deze structuur behouden hebben.

Dat zijn veel testen! Nog sterker, de testen werden meerdere keren herhaald en onafhankelijk van elkaar in 3 verschillende laboratoria uitgevoerd. De testen wezen allen uit dat de proteïnes van het been kwamen en niet het gevolg konden zijn van besmetting (contaminatie).

Dat de testen zo vaak en zo uitvoerig moesten worden uitgevoerd laat duidelijk zien hoe sceptisch evolutionisten zijn. De scepsis, was aanvankelijk zeker gegrond vanuit evolutionistisch oogpunt. Immers hoe konden biologische moleculen en structuren 68 miljoen jaar overleven? De maximale veronderstelde levensduur van collageen onder de meest gunstige conservering omstandigheden was 2,7 miljoen jaar bij 0°C, 180.000 jaar bij 10°C, en 15.000 bij 20°C. ^[3]

Hiermee verband houdend is het interessant te weten dat de recentere monsters van het been minder collageen bevatten dan de eerder genomen monsters, wat duidt op de degradatie van het been sinds 2003. Schweitzer en anderen hebben krachtig bewijsmateriaal geleverd dat deze structuren inderdaad toebehoren aan het T-rex been. Zoals we al eerder hebben gezegd, dit bewijsmateriaal past perfect bij een recente schepping en een wereldwijde vloed zoals we dat in de Bijbel lezen. Het vormt een groeiend probleem voor de theorie van evolutie over miljoenen jaren.

Van T. rex tot kip?

Evolutionisten zullen niet alleen een beroep moeten doen op onbekende ‘speciale omstandigheden’ om de proteïnes te conserveren, maar die omstandigheden moeten dan ook nog eens 68 miljoen jaar in stand blijven!

Gezien de conclusies is het niet verwonderlijk dat de onderzoekers geprobeerd hebben om de vondsten een evolutionair sausje te geven, door de gevonden proteïne sequenties te vergelijken met verschillende dieren. Omdat het T. rex proteïne meer overeenkomst had met kippen dan met het overige vergelijkingsmateriaal, hebben veel nieuwsberichten dit naar voren gebracht als bewijs voor de evolutie van dino-tot-vogel ^[4]

Het originele onderzoeksrapport laat echter een overeenkomst zien van slechts 58 % tussen T. rex en kip, terwijl de overeenkomst tussen mens en kikker 81 % is.^[2] Er wordt verondersteld dat verwantschap tussen kikker en mens ver te zoeken is, en dat T-rex en kip nauw verwant zijn. Als we zien dat het proteïne van diezelfde mens en kikker 23 % meer overeenkomen dan dat van T-rex en kip, dan is het toch duidelijk dat de evolutionaire betekenis van die overeenkomst nihil is. Bovendien geven de onderzoekers toe dat het aantal relevante proteïne sequenties zeer gelimiteerd was. Ze waren niet in staat om het te vergelijken met andere, meer verwante (en ook volgens creationisten biochemisch meer verwante) dieren, zoals bijvoorbeeld krokodillen.

Zal er iets veranderen?

De aanwezigheid van collageen in beenderen van T. rex heeft het geloof van onderzoekers in de evolutietheorie niet veranderd. Schweitzer en anderen concluderen:

‘Voor fossielen ouder dan een miljoen jaar, wordt geen aanwezigheid van oorspronkelijke moleculaire componenten verwacht. De ontdekking van collageen in deze goed geconserveerde dinosaurus laat zien dat het beter is gebruik te maken van uniformitarianistische (actualistische) omstandigheden om het moleculaire degradatietempo te formuleren en te modelleren, in plaats van te vertrouwen op theoretische of experimentele extrapolaties die zijn afgeleid van niet in de natuur voorkomende omstandigheden’^[1]

Anders gezegd, in plaats van te vertrouwen op de beschikbare experimentele data met betrekking tot - hoe lang het duurt voordat organische moleculen degraderen - moeten we vertrouwen op bepaalde onbekende ‘bijzondere omstandigheden’ die het mogelijk hebben gemaakt dat de structuren miljoenen jaren hebben overleefd.

Dit is duidelijke weer het type pleidooi dat zo karakteristiek is voor het evolutionaire denken. Evolutionisten zullen niet alleen een beroep moeten doen op onbekende ‘speciale omstandigheden’ om de proteïnes te conserveren, maar die omstandigheden moeten dan ook nog eens 68 miljoen jaar in stand blijven!
Ondanks het wanhopige pleidooi om vast te houden aan de miljoenen jaren is de boodschap van het zachte weefsel overduidelijk. Het zachte weefsel heeft overleefd omdat de beenderen niet miljoenen jaren oud zijn.