Adam en de ‘ontbrekende’ rib

Een frontale botsing met een vol beladen tankwagen op volle snelheid ^[1] is een ervaring die ik niemand zou willen aanbevelen. Tot mijn grote geluk heb ik zo’n botsing overleefd. God had duidelijk andere plannen met mij.^[2]

Tijdens de 5½ maand in het ziekenhuis en de vele jaren die er nog op volgden, onderging ik een serie operaties om verschillende lichaamsdelen van mij te laten reconstrueren. In het bijzonder de beenderen van mijn gezicht.^[3]

Tijdens veel van de operaties is gebruik gemaakt van mijn eigen botweefsel voor deze reconstructies. Ik bemerkte dat de plastisch chirurg voor deze reconstructieve operaties botweefsel wegnam uit de rechterzijde van mijn ribbenkast. In feite maakte hij zelfs gebruik van telkens hetzelfde lidteken. Op een dag vroeg ik hem of alle bot daar nog niet op was. Hij keek mij nietszeggend aan en legde me uit dat hij en zijn team elke keer de gehele rib wegnamen. ‘We laten daarbij het periosteum (beenvlies) intact, zodat de rib normaal gesproken weer aangroeit’

Ondanks dat ik ben opgeleid voor en heb gewerkt als huisarts, intrigeerde dit mij zeer.

Ik had me dit nog nooit eerder gerealiseerd. Het periosteum (de letterlijke betekenis van dit woord is ‘rond het been’) is een vlies wat elk bot omhult. Het is bijvoorbeeld ook de reden waarom er iets tussen je tanden kan blijven steken als je zit te knagen op een stuk lamsbout. Het periosteum bevat cellen die nieuw botweefsel kunnen aanmaken. In het bijzonder bij jonge mensen, ‘heeft het rib periosteum meer dan enig ander been de opmerkelijke mogelijkheid om nieuw beenweefsel te laten hergroeien’.^[4]

Chirurgen die operaties aan de borstkas plegen verwijderen vaak routinematig de rib(ben), waarna ze vaak ten dele of in zijn geheel terug groeien. Veel hangt af van de zorgvuldigheid waarmee de rib wordt verwijderd. De rib moet uit het periosteum worden gepeld om het vlies zo volledig mogelijk intact te laten. De belangrijkste reden waarom de rib zo geschikt is voor deze hergroei is het feit dat de intercostale ^[5] spieren zorgen voor een goede bloedtoevoer.

Toen de chirurg me dit vertelde was mijn onmiddellijke gedachte: ‘Wauw, dat is echt geweldig, Adam hoefde dus helemaal niet met een defect rond te lopen!’ In Genesis 2:21, lezen we over de schepping van Eva:

‘Toen deed de Here God een diepe slaap op de mens vallen; en terwijl deze sliep, nam Hij een van zijn ribben en sloot haar plaats toe met vlees’. ^[6]

Tot mijn verbazing zijn sommige christenen opgegroeid in de overtuiging dat mannen één rib minder hebben dan vrouwen. Ze hebben er natuurlijk gewoon evenveel. Sommige anti-creationisten hebben dit feit (dat mannen geen rib minder hebben dan vrouwen) gebruikt om een letterlijke betekenis van Genesis belachelijk te maken.

In de tijd voor mijn ongeluk wanneer mij een dergelijk vraag werd gesteld dan was mijn antwoord meestal ongeveer als volgt:
’Als uw vader een vinger zou hebben verloren in een cirkelzaag, denkt u dan dat al zijn kinderen ook een vinger minder zouden hebben? Of bijvoorbeeld al zijn zonen maar niet zijn dochters? Natuurlijk niet. De genetische DNA-instructies worden doorgegeven van ouder naar kind in de vorm van een code. U kunt het vergelijken met een instructie boek. Het verwijderen van een rib (of vinger) zal niet de instructie van de code veranderen. Dus al zijn nakomelingen hebben al hun ribben (of vingers).

Natuurlijk is dit antwoord nog steeds absoluut waar. Maar de informatie over hergroei van ribben voegt een nieuwe en fascinerende dimensie toe. God heeft de rib ontworpen samen met het periosteum. Hij zal zeker hebben geweten hoe de rib te verwijderen op een zodanige wijze dat die later weer zou aangroeien. Zoals ze ook vandaag de dag nog steeds (weer) aangroeien, zonder toedoen van een (bijzonder) wonder.^[7]

Adam hoefde geen enkele vorm van permanente zwakheid in zijn borstkas te hebben, maar kon dus gewoon zijn gehele leven met hetzelfde aantal ribben rondlopen zoals u en ik.

artikelenoverzicht